| سیاهچاله ای که در قلب کهکشان ما قرار دارد بسیار کوچکتر از اندازه ای است که قبلا برای آن تصور می شد. بر اساس مطالعات جدید این سیاهچاله می تواند بین فضای زمین و خورشید جای بگیرد. سیاه چاله ها اجرامی با جرم بسیار متراکم هستند که حتی نور نمی تواند از نیروی گرانشی آن گریز کند. قطرهای بسیار متفاوتی برای سیاهچاله موجود در مرکز کهکشان راه شیری تخمین زده شد: به کوچکی مدار عطارد و به بزرگی مدار پلوتون.سال گذشته ، پژوهشگران اندازه آن را به بزرگی مدار زمین به دور خورشید برآورد کردند.اما برآورد جدید این اندازه را تا نیم کاهش می دهد و بدین ترتیب قطر این سیاهچاله که به Sgr A موسوم است حدود ۹۳ میلیون مایل یعنی به اندازه فاصله بین زمین و خورشید می باشد. این اندازه گیری با استفاده از Very Long Baseline Array (VLBA) انجام شده که شبکه های از ۱۰ رادیوتلسکوپ است که در سراسر آمریکا پراکنده می باشند.جزئیات مربوط به این یافته در نسخه ۳ نوامبر مجله Nature دیده می شود. سیاهچاله یا پدیده ای دیگر؟ Sgr A در مرکز کهکشان راه شیری و در فاصله حدود ۲۶/۰۰۰ سال نوری واقع می باشد. برآورد می شود که جرمی معادل ۴ میلیون خورشید را داشته باشد. اگر این تراکم بالای ماده در چنین فضای کوچکی متعلق به یک سیاهچاله نباشد ، آنگاه شناخت ماهیت این پدیده و یافتن شناسه ای برای آن با محدودیتهای سختی مواجه می شوند. یک احتمال که در حوزه فرضیه های موجود بعید می باشد این است که شاید این پدیده خوشه ای از میلیونها ستاره فروریخته و مرده بنام ستاره های نوترنی باشد. در این صورت این ستاره ها فقط برای ۲۰/۰۰۰ سال به حیات ادامه می دادند و در پایان آن زمان رمبش می کرده و تبدیل به سیاهچاله می شدند و یا تبدیل به بخار شده و به درون فضا پراکنده می شدند. نظریه دیگر که باور کردنی تر است عنوان می کند که Sgr A یک سیاهچاله بسیار پرجرم مانند آنهائی است که در مرکز کهکشانهای دیگر وجود دارند. برخی از این سیاهچاله ها با منتشر ساختن جریانهای بسیار قابل روئیتی از ماده بسیار داغ موسوم به فواره های ذرات باعث “انگشت نما” شدن خود می شوند. این فوراه های ذرات در نزدیکی Sgr A ردیابی شده اند ، ولی کم رنگ تر و بسیار کوتاه تر از فواره های یافت شده در اطراف سیاهچاله های بسیار پرجرم می باشند. این اندازه گیری جدید اخترشناسان را یک قدم به شناسائی ناحیه کروی فرض شده اطراف سیاهچاله نزدیکتر می کند. این ناحیه کروی مرزی را نشان گذاری می کند که در ورای آن هیچ چیز حتی نورنمی تواند از کشش گرانشی فرار کند و” افق رخداد” (event horizon) نامیده می شود. شناسائی این افق اثبات قطعی این فرضیه خواهد بود که Sgr A یک سیاهچاله با جرم بسیار بالا است. یافتن افق رخداد افق رخداد هرگز بصور مستقیم رصد و مشاهده نشده اما اختر شناسان معتقدند که در صورت بالا بودن وضوح تلسکوپها این امر امکان پذیر می شود. یک منظر که از وضوع بالا و کافی برخوردار می باشد دایره ای تاریک -سایهرا آشکار خواهد کرد. این سایه توسط پرتوهائی از پشت سیاهچاله ایجاد می شود که به درون افق رخداد مکیده می شوند. یک حلقه درخشان این سایه را احاطه می کند که در اثر انکسار نوری است که توانسته به زحمت از افق رخداد فرار کند.فرد لو (Fred Lo) مدیر رصدخانه اخترشناسی ملی و پژوهشگر این مطالعه جدید می گوید” روئیت این سایه اثبات نهائی برای وجود یک سیاهچاله بسیار پرجرم در مرکز کهکشان ما خواهد بود. یک چنین سایه ای از زمین بسیار ضعیف و کوچک خواهد بود ولی در صورتیکه وضوح تلسکوپها تا میزان ۱/۵ برابر وضعیت فعلی افزایش داده شوند ، ردیابی آن امکان پذیر خواهد شد.
|
|||||||