این ستاره شناسان با استفاده از تلسکوپ فضایی نیوتون (XMM-Newton) شواهدی به دست آورده اند که نشان میدهد این سیاهچاله در ۳۰۰ سال پیش انفجار و طغیان بزرگی را پشت سر گذاشته است. این سیاهچاله که با نام Sagittarius A-star A*, شناخته می شود یک هیولای فضایی واقعی است که ۴ میلیون برابر از خورشید سنگین تر است. با اینحال میزان انرژی ساطع شده از محیط آن میلیون ها بار از تشعشعات ساطع شده از دیگر سیاهچاله های دور ضعیف تر است.
سیاهچاله مرکز کهکشان ما در یک خواب سنگین بسر می برد و این چیزی است که باعث تعجب ستاره شناسان شده. اما تحقیقات جدید نشان می دهد که این سیاهچاله همیشه تا این حد آرام نبوده و در گذشته ای بسیار فعال دارد.شاید حالا در حال استراحت بعد از یک طغیان عظیم باشد!!.
هنگامی که پرتو های اشعه ایکس در اثر یک ظغیان به گازهای اطراف سیاهچاله ها می رسند
آن ها را در این طول موج(اشعه ایکس) برای مدت کوتاهی روشن می کنند و با پایان یافتن پالس اشعه ایکس آن گازها دوباره تاریک می شوند. این بازتاب یک انفجار در کیهان است. این اتفاق برای سیاه چاله مرکزی راه شیری نیز افتاده و ستاره شناسان با جمع آوری مشاهدات خود بین سال های ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۵ بازتاب طغیان عظیم این سیاهچاله را در فضا مشاهده کردند.
یکی از این ابرهای گاری که با نام قوس Sagittarius B2 شناخته می شود ، درحدود ۳۰۰ سال نوری با سیاهچاله مرکز کهکشان فاصله دارد ۳۰۰ سال طول می کشد تا نور از سیاهچاله مرکز کهکشان به آن برسد. مشاهده فرایند بالا در مورد این سحابی به این معنی است که ۳۰۰ سال پیش طغیانی بزرگی در سیاهچاله کهکشان ما بوقوع پیوسته است.
دانشمندان با مشاهده این منطقه به مدت ۱۰ سال دریافتند که سیاهچاله مرکزی راه شیری در حدود ۳۰۰ سال پیش طغیان عظیمی را پشت سر گذاشته و شراره ای را از خود ساطع کرده که یک میلیون برابر مقدار کنونی اش روشن می کرده است.
توضیح این که چگونه ممکن تشعشعات خروجی از یک سیاهچاله تا این حد نوسان داشته باشد بسیار مشکل است و خود می تواند موضوع کار جدیدی برای ستاره شناسان باشد.شاید انفجار یک ابرنواختر در همسایگی سیاهچاله باعث شده تا میزان زیادی از گاز و غبار به طرف سیاهچاله پرتاب شده باشد و این تغذیه آنی و زودگذر باعث شده تا سیاهچاله آن تشعشع عظیم را تولید کند.