| ممکن است یک بادبان خورشیدی که مانند تار عنکبوت بافته و بصورت مثبت باردار شده بتواند با دفع یونهای مثبت بادهای خورشیدی کاوشگران آینده را در میان فضا به جلو حرکت بدهد. این نوع بادبان جدید که توسط گروهی از دانشمندان در فنلاند بافته شده شبیه تار عنکبوت است و بگونه ای طراحی شده تا بادهای گاز بونیزه که از خورشید گسیل می شوند را بدام انداخته و فضا پیما را به قلمروهای بیرون از منظومه شمسی حمل کند. این بادبان حتی به مدارگردها امکان می دهد که در میان فضا به عقب و جلو تغییر موقعیت دهند. این بادبان بجای بدام انداختن نور خورشید (که در نوع دیگری از بادبانهای خورشیدی از آن استفاده می شود) از بادهای خورشیدی استفاده خواهد کرد. بادهای خورشیدی پلاسماهای رقیقی از الکترونها و یونهای مثبت هستند که با سرعتهای صدها کیلومتر در ثانیه از میان منظومه شمسی به بیرون پرتاب می شوند.  طراح این بادبان جان هونین از موسسه هواشناسی هلسینکی است. کاوشگر سیمها را مانند قرقره آزاد می کند و سپس بارهای الکتریکی مثبت به درون آنها جریان داده می شود که یونهای مثبت سنگین در بادهای خورشیدی را دفع می کنند. بدین ترتیب سیمها که فقط چند میکرون پهنا دارند نیروی نواره پلاسمای در حال عبور را لمس و مانند یک بادبان در فاصله چند متری کاوشگر عمل می کنند. یکی از مشکلات برای این طرح ریز شهابسنگهای پر شتاب هستند که در میان فضای بین سیاره ای حرکت می کنند و ممکن است باعث پاره شدن رشته های فلزی شوند. دانشمندان با استفاده از چهار رشته سیم قسمتهای این بادبان را به هم بافتند. بدین شکل که دو رشته موازی با فاصله چند سانتیمتر ازهم با استفاده از دو رشته دیگر که بصورت ضربدری بین آنها عبور می کند به یکدیگر متصل و بافته شدند. جان هونین می گوید که گروه وی یک نمونه از این سازه را در آزمایشگاه ساخته است. وی با استفاده از جوشکاری فراصوتی این تارهای عنکبوتی را به هم متصل کرد. نوارهای دست دوز این بادبان فقط سی سانتیمتر طول دارند که قدم بعدی تولید ماشینی این بخش از بادبان است. وی می گوید برای یک ماموریت آزمایشی به ده کیلومتر از این نواز نیاز است که نمی توان آن را دست دوز کرد. برای انجام یک ماموریت آزمایشی که مطمئن شد آیا این روش عملی است یا خیر به هشت نوار حدودا یک کیلومتری نیاز است تا یک سفینه کوچک حامل یک شتاب سنج را به دنبال خود بکشد. به دلیل اینکه باد خورشیدی رقیق است ، این بادبانهای خورشیدی غول آسا فقط یک نیروی نسبتا ملایم را احساس می کنند. اما طی یک سال برای پیش رانش یک بار ۲۰۰ کیلوئی تا سرعت سی کیلومتر در ثانیه کافی خواهد بود. این سامانه هزینه و تجهیزات لازم برای پیش رانش را کاهش خواهد داد و سوخت آن (بادهای خورشیدی) هیچ وقت به اتمام نمی رسد.
|
|||||||