یک روش برای توضیح وجود ستاره ها حالتی است که طی آن ستاره ها در فاصله ای نسبتا دور از سیاهچاله (حداقل ۳۲ سال نوری دورتر) یعنی ناحیه ای که گرانش سیاهچاله ضعیف تر می باشد شکل می گیرند و سپس تا فاصله حدود ۰،۳ سال نوری به داخل کشیده می شوند. در حالتی دیگر نیروی جاذبه بسیار بالای سیاهچاله که به سادگی یک ستاره جوان را تکه تکه می کند با گرانش صفحه غلیظ گازی اطراف سیاهچاله برابر می شود. هر گونه ” تکه” در این گاز با متلاشی شدن تبدیل به یک ستاره می شود. برای اینکه این حجم گازی موجود در دیسک بتواند در مقابل جاذبه ساهچاله مقاومت کند ، جرم آن می باید برابر با حداقل ۱۰۰۰۰ اجرام خورشیدی باشد. دو اختر شناس که از رصدخانه اشعه ایکس چاندرا برای رصد سیاهچاله بسیار بزرگ موجود در مرکز کهکشان راه شیری موسوم به اس جی آر آ استفاده کردند اکنون نشان داده اند که حالت دوم واقعی تر بنظر می رسد.
شاهدی بر عدم وجود

اگر مدل حرکت رو به درون درست باشد ، چاندرا باید بتواند شواهد اشعه ایکس برای حدود یک میلیون ستاره جوان هم اندازه خورشید نزدیک به سیاهچاله و تعداد بسیار کمتری از ستاره های بزرگتر را ردیابی کند. ولی موضوع فقط این نیست. سرگی نی یاکشین (Sergi Nayakshin) از دانشگاه لی سستر (Leicester) انگلستان که این تحقیق را بهمراه راشید سونی یاو (Rashid Sunyaev) در مرکز فیزیک ماکس پلانک در آلمان انجام می داد اظهار می دارد که “عدم وجود چیزی که انتظار آن می رود به مهمی وجود چیزی است که انتظار آن نمی رود”.
به جای ستاره های کم جرم رصد خانه های فرا قرمز پیشین حدود ۱۰۰ ستاره جوان و بسیار بزرگ نزدیک به سیاه چاله را نشان می داند.دلیل اینکه چرا بنظر می رسد ستاره های کوچکتر در فاصله ای نسبتا دور از سیاهچاله تشکیل می شوند اما فقط ستاره های بزرگتر در فاصله نزدیک به آن شکل می گیرند روشن نمی باشد. نیاکشین حدس می زند که تششع و بادهای قوی ستاره های بسیار بزرگ باعث ایجاد محیطی می شود که مانع رشد ستاره های کوچک می گردد. ستاره های بزرگ دوره زندگی بسیار طولانی ندارند (برای مدت طولانی دوام نمی آورند) بلکه به سرعت به سوی مرگ خود در انفجارهای ابر نواختری حرکت می کنند. این امر باعث فورانهای نسبتا سنگین عناصری از قبیل اکسیژن می گردد که ممکن است دلیل وجود عناصر سنگین تر رصد شده قبلی در اطراف صفحات اطراف سیاهچاله باشد.