اگر سیاهچاله یک کتاب را ببلعد چه اتفاقی برای اطلاعات درون کتاب رخ می دهد؟ آخرین پژوهش گروهی از فیزیکدانان عنوان می کند که سیاهچاله نهایتا در آینده ای دور تمامی محتویات کتاب را به بیرون پرتاب می کند. حتی یک سیاهچاله نمی تواند اطلاعات را نابود سازد.

برای چندین دهه این سئوال جدال بین مکانیک کوانتمی و فرضیه نسبیت عام انیشتین را شکل داده بود. مکانیک کوانتمی بر این موضوع اصرار دارد که اطلاعات موجود در حالات کوانتمی حفظ می شوند. بدین معنی که نه فقط کلمات کتاب بلکه شرح کامل تمامی اتمها و ذرات حفظ می گردد. بنابراین ، با نگاه به هر سامانه ای ، حالت وجودی گذشته آن را می توان بصورت نظری تصور کرد.بنظر می رسد که اینشتین عنوان می کرد که اطلاعات می تواند نابود شود. هر چیزی که به درون سیاهچاله سقوط کند محکوم به فنا است زیرا بر اساس نسبیت عام به یک “تکینگی” در فضازمان مواجه می شود. در محیط تکینگی گرانش بینهایت است و در نتیجه تمامی ساختارها نابود می شوند.
می توان تکینگی را لبه کیهان در نظر گرفت ، بنابراین هر چیزی که با آن برخورد کند دیگر وجود ندارد. آبهی آشتکار فیزیکدان نظری از دانشگاه دولتی پنسیلوانیا می گوید فضا-زمان نسبیت عام در محیط تکینگی به آخر خط می رسد و دیگر وجود ندارد.

در دهه ۱۹۷۰ استفان هاوکینگ عنوان کرد که سیاهچاله ها “نشت” می کنند.
اما در اواخر دهه ۱۹۹۰ ، این نظریه هاوکینگ به دلیل اینکه با مکانیک کوانتمی دچار مشکل شد طرفداران خود را از دست داد.
نظریه ای که بتازگی توسط آشتیکار و همکاران وی مطرح شد می گوید که فضا زمان بزرگتر از آن چیزی است که تصور می شد و بنابراین جائی برای ظهور مجدد اطلاعات وجود دارد.
آشتکار می گوید” اینکه بنظر می رسد اطلاعات از بین می رود
فقط به این دلیل است که ما به بخش محدودی از فضا-زمان واقعی مکانیک کوانتمی نگاه می کردیم. زمانیکه گرانش کوانتومی را در نظر می گیریم ، آنگاه فضا-زمان بسیار بزرگتر می شود و بنابراین در آینده ای دور و در آن سوی آنچه که قبلا انتهای فضا-زمان تصور می شد جائی برای ظهور مجدد اطلاعات وجود خواهد داشت.
آشتکار بر این باور است که فضا-زمان زنجیروار نیست بلکه از اجزا تشکیل دهنده انفرادی ساخته شده است.
وی می گوید که فضا-زمان مانند یک ساختار است که اگر چه پیوسته بنظر
می آید اما از رشته های انفرادی تشکیل شده است.
نوری که از نزدیک یک سیاهچاله عبور می کند آنچنان به شدت خم می شود که منجر به از بین رفتن آن می شود و دیگر هرگز مشاهده نمی شود. این واپیچش در شالوده فضا-زمان اگر چه به سختی قابل درک است اما اساس ایده های عجیب دیگری مانند سفر در زمان است. شخصی که قصد دارد به یک بعد دیگر برود ، فقط می باید درون یک واقعیت که به شدت خم شده و تکینگی نام دارد وارد شود تا بدون آسیب در بعد دیگر ظاهر شود.
در نهایت ، سیاهچاله طی فرایند تابش هاوکینگ بخار می شود و اطلاعات دوباره ظهور می کنند. بطور فرضی ، با جمع آوری و آنالیز این تابش ، احتمالا می توان اطلاعاتی را که به درون سیاهچاله سقوط کرده را مشخص کرد و حتی شاید بتوان هر کتابی که به درون سیاهچاله فرو رفته را بازخوانی کرد.
آشتکار می گوید” اگر ما جزئیات گرانش کوانتومی را بدانیم ، می توانیم بطور نظری نمایش را به عقب برگردانیم و دقیقا بگوئیم که سیاهچاله چگونه شکل گرفته است. ”

اما عملا چند مشکل وجود دارد. تابش هاوکینگ آنقدر ضعیف است که تبخیر یک سیاهچاله با یک اندازه متوسط زمان بینهایت زیادی بطول می انجامد، شاید طولانی تر از عمر فعلی کیهان. و اگر چه اصولا اطلاعات موجود هستند اما از رمز خارج کردن آن بطور غیر قابل تصوری پیچیده خواهد بود.