| مهم نیست که شما چقدر به همسفر خود در روی زمین علاقه دارید ، بلکه این دوستی می باید طی یک ماموریت سه ساله به مریخ آزمایش شود.البته آزمایش دوستی دلیل اصلی برای تحقیق در مورد ایجاد یک حالت هوشیار و آرامش در بین فضانوردان طی سفرهای فضائی طولانی مدت نیست. سولفید هیدروژن (همان گاز ایجاد شده در تخم مرغ گندیده) موشها را در حالتی شبیه خواب زمستانی فرو می برد بدون آنکه به اندامهای حیاتی آنها که با اکسیژن سروکار دارند گرسنگی دهد. شاید بتوان بااستفاده از این گاز بعنوان داروی مسکن بتوان چنین حالتی را در فضانوردان ایجاد کرد تا تا طی سفر سه ساله خود به مریخ آرام باشند. حمل مواد غذائی ، اکسیژن و پاک کننده ای دی اکسید کربن که باعث زنده مانده فضانوردان در فضا می شوند و همچنین دفع ضایعات انسانی مستلزم هزینه های بسیار بالائی است. دکتر وارن زاپل ، سرپرست بخش بیهوشی بیمارستان عمومی ماساچوست وابسه به دانشگاه هاروارد می گوید” در صورتی که بتوان این مواد و ضایعات را از فضا پیما حذف کرد سفر تمیز تری برای فضانوردان فراهم می شود. یکی از گزینه ها سرد کردن کابین خدمه است. اما حرارتهای کمتر از ۳۰ درجه باعث اخلال در آهنگ ضربان قلب می شود. یک احتمال دیگر این است که فضانوردان گاز سولفید هیدروژن را تنفس کنند. این گاز همانی است که توسط تخم مرغ گندیده و گاز مرداب تولید می شود. گزارش زاپل و همکاران وی نشان می دهد که چگونه این گاز سوخت و ساز (متابولیسم) بدن موش ر کند می کند بدون آنکه جریان خون به مغز را قطع کند. وی می گوید” در آزمایشهای ما ، موشها به خواب نمی رفتند زیرا زمانیکه انتهای دم آنها را نیشگون می گرفتیم آنها واکنش نشان می دادند. من نمی دانم که این حالت به چه چیزی شباهت دارد ولی احتمالا شبیه دنیای حرکت آرام است. هنوز سئوالات و سالها تحقیقات نیاز می باشد تا افراد سالمی مانند فضانوردان را در حالتی مانند خواب زمستانی فرو برد. طی آزمایشات زاپل ، میزان سوخت و ساز بدن موش ، مانند مصرف اکسیژن و تولید دی اکسید کربن ، ده دقیقه بعد از تنفس سولفید هیدروژن کاهش پیدا کرد. این میزان تا زمانیکه این گاز مورد استفاده قرار می گرفت پائین بود. سی دقیقه بعد از اینکه هوای عادی شروع به جریان می کرد موشها به حالت عادی بر می گشتند. تا زمانیکه موشها گاز را تنفس می کردند میزان طپش قلب آنها بدون آنکه تغییری در فشار خون یا توان ضربان قلب ایجاد شود حدود پنجاه درصد کاهش داشت. میزان تنفس کاهش داشت اما در سطح اکسیژن خون تغییری حاصل نشد که نشان دهنده این است که اندامهای حیاتی با خطر کمبود اکسیژن روبرو نشدند. زاپل در نظر دارد تا آزمایشات بیشتری را بر روی پستانداران بزرگتری مانند گوسفند انجام دهد. وی می گوید قبل از استفاده از این گاز توسط فضانوردان ، می باید مطمئن شد که کاملا بدون خطر می باشد.
|
|||||||